شمارهٔ ۱۲۳

۵ بیت

صبحدم بر آستانش بیدلی خوش می‌گریستکس نگفتش کز کجائی، خون دل از بهر چیست

دهر چون گل می‌نشاند هر دمم در خاک و خونخاک خواری بر سر من، این چه عمرست، این چه زیست

در شب هجران به شمعی صحبتم افتاده بودگاه من بر شمع و گاهی شمع بر من میگریست

تا سرم بر جاست سرتاپا فدای نام توستاز سر سر درگذشتن سهل کاری سرسریست

کُشت ناصر را کمان ابرویت از تیر چشمکُشتهٔ خود را تو باری هیچ می‌دانی که کیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف عمیق خود در زمینه عشق و فراق می‌پردازد. او صبحگاه در آستان محبوبش با دل‌شکستگی گریه می‌کند و از درد دلش سخن می‌گوید. زندگی را شبیه به گل‌هایی می‌بیند که هر لحظه او را به خاک و خون می‌کشد. در شب جدایی، او با شعله‌ای صحبت می‌کند که گاهی حالت او را نشان می‌دهد و گاهی او در حال گریه برای شعله است. او اعلام می‌کند که تا زمانی که زنده است، تمام وجودش فدای نام محبوبش خواهد بود. شاعر به تیرگی عشق و قدرت جذابیت محبوب اشاره کرده و از مرگ عشقش سخن می‌گوید که از زنای عشق او ناشی شده است. این شعر تصاویری از عشق، فراق و دردهای ناشی از آن را به تصویر می‌کشد.