شمارهٔ ۱۱۷

۶ بیت

سر امید نهم بر زمین حضرت دوستبه بوی آنکه مشرف شوم به صحبت دوست

نعیم هر دو جهان داده‌ام بهای غمشکدام دولت شاهی رسد به دولت دوست

اگر چو شمع ببرند دشمنان سر منبه دوست که نتابم سر از مَحبت دوست

شکایت از غم دوران کمال بی ادبیستچو روزگار مطیع است بر ارادت دوست

ز دوستان به جفا ترک عهد نتوان کردمنافعی چو نهان است در مضرت دوست

ندای غیب شنیدست بارها ناصرکه مرد عشق ننالد ز درد و مَحبت دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود در مورد عشق و دوستی می‌پردازد. او به امید و اشتیاق برای دیدار دوستانه و نزدیک شدن به معشوق اشاره می‌کند. شاعر به این نکته اشاره دارد که هیچ گنج و دولتی به ارزش محبت دوست نمی‌رسد و حتی در سختی‌ها و دشمنی‌ها، محبت به دوست را فراموش نمی‌کند. او می‌گوید که نباید از غم‌های روزگار شکایت کرد، زیرا زندگی مطیع عشق و ارادت به دوست است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که به دوستی و عهد وفادار باید بود و نباید به خاطر منافع شخصی به دوست جفا کرد. این عشق و محبت است که انسان را قوی و پایدار نگه می‌دارد.