شمارهٔ ۱۱۲

۷ بیت

گلست آنکه ز حسنش جهان گلستان استاز او به هر چمنی صدهزار دستان است

چو غنچه گر دهن او به خنده پیدا شدهنوز زیر لبش خنده‌های پهنان است

دل صنوبری غنچه را صبا بِرِبودکه سرو بر سر گل هچو بید لرزان است

بریز خون صراحی که خون‌بها ساقیهزار جان گرامی دهیم و ارزان است

مرا تو عمری اگر عهد بشکنی چه عجبکه عهد عمر به ما سخت سست پیمان است

دعاست روی تو را سورتی که بر ورق استشفاست شهد تو را آیتی که در شان است

چو باد صبح دم از زلف او مزن ناصردرین حدیث که پیچیده و پریشان است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر جهان اشاره می‌کند. او می‌گوید که زیبایی معشوق مثل گلستانی است که دنیای اطراف را تحت تأثیر قرار می‌دهد و خنده‌های او همچون رازهایی پنهان است. شاعر از دل نازک و لطیف معشوق می‌گوید که شبیه به غنچه‌ای است که با وزش نسیم، به راحتی لرزان می‌شود. همچنین به رابطه عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر معشوق عهدش را بشکند، برایش عجیب نیست؛ زیرا پیمان عشق، همواره شکننده است. شاعر زیبایی معشوق را شفا بخش و دعا می‌داند و در پایان به پیچیدگی و سردرگمی عشق اشاره می‌کند.