شمارهٔ ۱۰۰

۸ بیت

زلفت به شور و فتنه اگر قلب ما شکستعمرش دراز باد که بشکست و بازبست

باد صبا ز فرق تو بوئی به چین رساندشد فرق در میان مسلمان و بت‌پرست

آشفته همچو نرگس بیمار تو خوشیمگاهی ز جام لعل تو مخمور و گاه مست

جام جم است کاسهٔ سر مِی پرست راخوش‌وقت من که سرخوشم از بادهٔ الست

تو همچو گل عزیزی و ما همچو خار خوارتو همچو مه بلندی و ما همچو خاک پست

ای دوست دست‌گیر که سر می‌نهم به پایای صبر پای‌دار که دل می‌رود ز دست

در دام زلف تو من و باد صبا شدیممن صید قید گشتم و باد صبا بجَست

ناصر ز حبس تن به گلستان روح شدبشکست عندلیب قفس را و باز رَست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درگیری‌های درونی شاعر می‌پردازد. شاعر از شور و فتنه‌ای سخن می‌گوید که بر اثر زلف محبوبش قلبش را شکسته است. او بادی را توصیف می‌کند که بوی محبوب را به دیگران می‌رساند و در این حال، او خود را با اشخاصی چون نرگس بیمار و از جنس خاک پایین می‌آورد. شاعر از حالات متفاوتش بین خوشحالی و مستی بر اثر عشق صحبت می‌کند و درخواست می‌کند که دوستش به او کمک کند و او را نجات دهد. نهایتاً، او به آزاد شدن روحش و رهایی از قید و بندهای جسمانی اشاره می‌کند و به پیروزی عشق و آزادی اشاره می‌نماید.