شمارهٔ ۵۹

۱۵ بیت

ای ستمگر ز کجا تازه و تر می آییدامن آلوده به خوناب جگر می آیی

در بغل شیشه و خنجر به کمر می آییچهره افروخته چون می به نظر می آیی

از شکار دل گرمی که به در می آیی

سبزه در صحن گلستان خط ریحان گردیدنخل شمشاد به هر سوی خرامان گردید

در چمن برگ خزان رونق بستان گردیدثمر از بید و گل از سرو نمایان گردید

کی تو ای سرو گل اندام به بر می آیی

نیست ممکن که به زلف تو نظر بند شوددست امید به شمشاد تو پیوند شود

دل من از تو محال است که خرسند شودبه چه تدبیر کسی از تو برومند شود

نه به زاری نه به زور و نه به زر می آیی

پرتو روی مهتاب شبستان حیاستسایه زلف تو را خاصیت بال هماست

شمع و پروانه گرفتار تواند از چپ و راستپی نبردست کسی جای تو شبها به کجاست

می روی شام چو خورشید و سحر می آیی

سیدا دید به احوال عجب صایب رانیست از دوریی تو عیش و طرب صایب را

سوخت هجر تو در آتش همه شب صایب راجان رسیدست ز شوق تو به لب صایب را

هیچ وقتی به از این نیست اگر می آیی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مظلومیت و ظلمی که بر او رفته، اشاره می‌کند. او از ستمگری می‌گوید که با دامن آلوده به خون و با خنجر و شیشه بر او ظاهر می‌شود. او توصیف می‌کند که این ستمگر با وجود ظاهر زیبا و دلنشین خود، تنها درد و رنج به دل می‌آورد. شاعر احساس می‌کند که همه چیز در باغ و باغستان دگرگون شده و این زیبایی‌ها دیگر نمی‌تواند دل او را شاد کند. او می‌داند که حتی با زاری و تلاش هم نمی‌تواند به مطلوب خود برسد و به هیچ وجه دلش از این ستمگر خرسند نخواهد شد. همچنین، شاعر از دوری و هجر می‌گوید و می‌خواهد امیدوار باشد که روزی ستمگر به سراغش بیاید، چرا که این دوری و سختی او را به آتش می‌کشد. با همه اینها، او همچنان منتظر لحظه‌ای است که ستمگر به او توجه کند.