شمارهٔ ۹۴

۱۰ بیت

خانه بر دوشم کلید رزق ها باشد مراگردبادم گردش سرآسیا باشد مرا

کلفتی گر رو دهد سر در گریبان می کشمچاکها در جیب محراب دعا باشد مرا

خیمه بر پا کرده ام بر روی دریا چون حبابروزیی هر روزه از موج هوا باشد مرا

ابر بی باران ز دریا می کشد شرمندگیچشم بی نم کاسه دست گدا باشد مرا

می دهد کلکم پس از من هرزه گویان را جوابهمچو نافرمان زبانی در قفا باشد مرا

برگ کاهی هم نمی آید ز سوی کهکشانبا وجود آنکه رنگ کهربا باشد مرا

دزد هرگز در کمین خانه درویش نیستپیرهن در بر ز نقش بوریا باشد مرا

دل مشبک گشته در تن از هجوم آرزواین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا

سوی بازار خریداران نمی سازد گذردر دکان از بس متاع بی بها باشد مرا

از قناعت سیدا عمر ابد دارم امیدآبرو سرچشمه آب بقا باشد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی از زندگی شاعر و احساسات او نسبت به دنیا و مسائل معنوی می‌پردازد. شاعر خانه‌اش را به عنوان محلی برای برکات و روزی می‌بیند و خود را در معرض گردبادهای زندگی تشبیه می‌کند. او در برابر مشکلات و کلفتی‌ها مغرور و سرسخت است و به دعا و عبادت متوسل می‌شود. همچنین تصویر خیمه‌اش را بر روی دریا به عنوان نمادی از امید و روزی روزانه بیان می‌کند. شاعر از حسرت و کمبود ابراز می‌کند و به احساس غم بر عدم بارش ابرها اشاره دارد. او از یخ و بی‌فایده بودن متاع‌های دنیا می‌گوید و امید به قناعت و عمر طولانی دارد، به گونه‌ای که آبرو برای او به عنوان منبعی از بقا به شمار می‌رود. به طور کلی، شعر تصویری از تقابل زندگی مادی و معنوی و تلاش برای حفظ استقلال و شرف در برابر چالش‌هاست.