شمارهٔ ۴۹۸

۱۱ بیت

بیا که غنچه شد ای سرو من چمن بی تونسیم صبح فرورفت در کفن بی تو

شکسته چنگ و قدح سرنگون و تیره چراغرسیده است بلایی در انجمن بی تو

ز رفتنت به خود آسودگی نمی بینممرا ز بیضه بود تنگتر وطن بی تو

غم فراق تو انشا نمی توانم کردگره شده به زبان قلم سخن بی تو

ز دوریی تو شدم بر هلاک خود راضیبه پای تیشه نهم سر چو کوهکن بی تو

نفس چو غنچه کند در حریم دلتنگیمراست خانه صیاد پیرهن بی تو

بنفشه خار و چمن خشک و سبزه بی مقدارپریده رنگ ز گلهای یاسمن بی تو

ندیده بی تو رخ باغ روی خندیدننهاده غنچه گل مهر بر دهن بی تو

چو غنچه خاطر جمعی بود تو را این بسنشسته ام به دل پاره پاره من بی تو

نهاده شیشه علم بر مزار پروانهبه شمع میکده فانوس شد کفن بی تو

چو سیدا دلم آورده رو به ویرانیبیا بیا که خراب است حال من بی تو