شمارهٔ ۴۷۱
به خاک افتاده گرد سرمه چشم سیاهت منبه خون غلطیده صید بسمل تیغ نگاهت من
اسیر غنچه خندان لعلت صد قفس بلبلگریبان پیرهن چاک گل طرف کلاهت من
به گلشن بنده آزاد سرو قامتت قمریغلام حلقه در گوش خط سنبل پناهت من
گدای مفلس بی خان و مان پیر تهیدستیز پا افتاده از خود رفته سرهای راهت من
به بزم دلبران گر دعویی شیرین لبی سازیچو کوه بیستون امروز پا بر جا گواهت من
نگه بر عارضت چون سیدا دزدیده می سازمچو پشت آئینه شرمنده روی چو ماهت من