شمارهٔ ۴۲۱

۶ بیت

نگاه باده پرست تو برده از هوشمسودا سرمه چشم تو کرده خاموشم

تبسم لب تو تازه کرده داغ مرانمی شود نمکت سالها فراموشم

رسیده است رگ و ریشه ام به سنبل توبه خدمتت ز غلامان حلقه در گوشم

به یک لباس همه عمر قانعم چون سروقبای تازه کشیدست رخت از دوشم

می رسیده ام و آب سرد ریخته اندتمام آتشم اما فتاده از جوشم

چو سیدا نگشایم زبان عجیب کسینشسته قاصد غماز در بناگوشم