شمارهٔ ۴۰۵

۷ بیت

دل را اسیر خط بناگوش کرده اماین خانه را چو کعبه سیه پوش کرده ام

هر جا روم به سوی توام هوش می بردعمریست راه خانه فراموش کرده ام

ایمن کنم ز خیره نگاهان رخ تو راآئینه را گرفته نمدپوش کرده ام

مژگان من چو سنبل تر سبز گشته استزلف تو شب به خواب در آغوش کرده ام

مأوای من که تنگ تر از روی ناخن استهمچون نگین گرفته و خاموش کرده ام

برتر بتم رسیده مرا نام برده ییسر در کفن کشیده ام و گوش کرده ام

ای سیدا به بحر گهر داده ام عوضهر قطره یی که همچو صدف نوش کرده ام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توسل به معشوق و عشق عمیقش اشاره می‌کند. دلش را به خاطر معشوق اسیر کرده و محیط اطرافش را به نمادی از عشق تبدیل کرده است. او نشان می‌دهد که زندگی‌اش تنها در مسیر عشق به معشوق می‌گذرد و به همین خاطر، یادخانه‌اش را فراموش کرده است. شاعر سعی دارد از نگاه‌های خیره دیگران از معشوقش محافظت کند و زیبایی او را با زیبایی خود مقایسه می‌کند. همچنین به وصف حال خود و عشقش به معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که در این عشق، جان و مال خود را فدای او کرده و ارزش‌های معنوی را بالاتر از مادیات می‌داند.