شمارهٔ ۳۹۹

۷ بیت

از سر کوی تو با صد حسرت ای گل می روممحمل خود بسته ام از بال بلبل می روم

گلشنی بودم مرا باد خزان تاراج کردبا دماغ خشک همچون نکهت گل می روم

استقامت نیست در یکجای با دیوانگانرخت خود پیچیده زین گلشن چو سنبل می روم

کودکی گردد چو سنگ سرمه سد راه منچون نگه افتاد از چشمم تغافل می روم

زادراه خاکساران از هوا پیدا شودگردبادم در بیابان توکل می روم

شانه ام غیر از پریشانی مرا در بار نیستتیره بختم در خیال زلف و کاکل می روم

جوش اشکم سیدا پامال سازد چرخ راموج سیل نوبهارم از سر پل می روم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و درد فراق اشاره دارد. شاعر از کوی محبوب خود با احساسات تلخ و عاطفی می‌رود و به یاد خوشی‌ها و زیبایی‌های گذشتۀ خود می‌افتد. او به زوال زیبایی و سرنوشتی تلخ اشاره می‌کند و نمادهایی مانند گل و بلبل را برای بیان این احساسات به کار می‌برد. همچنین، از موانع و مشکلاتی که در زندگی‌اش وجود دارد، گفتگو می‌کند و به سرنوشتی پر از پیچیدگی و افسوس اشاره می‌نماید. در نهایت، احساس تنهایی و پریشانی او با تصاویری از اشک و طوفان نشان داده می‌شود.