شمارهٔ ۳۷۵

۹ بیت

اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایمزخمیم کهنه دست ز مرهم کشیده ایم

بر هر دری که در طلب آب رفته ایمچندان نشسته ایم ز خود نم کشیده ایم

بر بوریای خانه خود نقش بسته ایمپای از بساط مردم عالم کشیده ایم

روشن چراغ خویش ز مهتاب کرده ایممنت ز شمع پرتو کس کم کشیده ایم

از بی کسی به خانه آئینه رفته ایماز عکس خویش صورت آدم کشیده ایم

دست طمع ز خوان کریمان بریده ایمدامن ز خار وادی حاتم کشیده ایم

در باغ روزگار تماشا نکرده ایممیل حسد بدیده شبنم کشیده ایم

ما کعبه را به آبله پای رفته ایمساغر تهی ز چشمه زمزم کشیده ایم

ای سیدا چو غنچه سر خویش عمرهاستدر آستین پیرهن غم کشیده ایم