شمارهٔ ۳۷

۵ بیت

ز بخت تیره بود تازه داغ لاله مافتیله آه بود در چراغ ناله ما

ز بحر کاسه گرداب پر نمی گرددچگونه آب نگردد دل پیاله ما

جهانیان در گفت و شنود بربستندنصیب رخنه دیوار شد رساله ما

دماغ سوختگان را که می کند روشنتهی شدست ز روغن چراغ لاله ما

ز خانه پا نگذاریم سیدا بیرونمباد کهنه براتی شود حواله ما