شمارهٔ ۳۵

۷ بیت

خون می چکد چو غنچه گل از سخن مراتیغ برهنه ایست زبان در دهن مرا

در هیچ جا قرار ندارم چو آفتابمهر رخ تو کرده چنین بی وطن مرا

پروانه را به بزم خود ای شمع ره مدهکوته زبان مساز بهر انجمن مرا

بعد از هلاکم از سر خاکم چو بگذریسازد علم میان شهیدان کفن مرا

بی قامت تو سرو چو دو دست در نظربی روی تست طشت پر آتش چمن مرا

روزی که بهر قتل اسیران شوی سوارهر موی تازیانه شود بر بدن مرا

روزی که پنجه ام ز گریبان جدا شودای سیدا چو مار خورد پیرهن مرا