شمارهٔ ۳۲۲

۷ بیت

خط برآوردی و بر جا سرو چالاکت هنوزمی خورد خون مرا مژگان بی باکت هنوز

می زند خورشید را صبح بناگوشت به خاکآسمان حیران رخسار عرقناکت هنوز

گرچه خوبان را کند سودای خط بی عقل و هوشآفرین می خیزد از هر سو به ادراکت هنوز

می کشد ما را به خود گرم آشنائی های تودر پی دل می رود زلف هوسناکت هنوز

کی توانم چون قبا سرو تو را در بر کشیددست من دور است از پیراهن چاکت هنوز

می شود هر صبحدم دستار زاهد در سماعدر تمنای طواف دامن پاکت هنوز

سیدا با او نمی خواهی کسی را همنشینبا جوانان هست این پیرانه امساکت هنوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. او از زیبایی‌های چهره و بدن معشوقش سخن می‌گوید و به ناتوانی خود در دسترسی به او اشاره می‌کند. شاعر با اشاره به جذابیت و اثرگذاری معشوق، از عشق و شیفتگی‌اش سخن می‌گوید و احساس می‌کند که این عشق او را به سمت خود می‌کشد. همچنین، او در تضاد با زهد و عزلت، برخواسته از عشق و هیجان به معشوق تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که ورود معشوق به زندگی‌اش، به نوعی دردی است که او هنوز با آن دست و پنجه نرم می‌کند. احساس مالکیت و فراق در شعر به خوبی بیان شده و نشان‌دهنده عمق عشق شاعر است.