شمارهٔ ۲۷۷

۸ بیت

دوران تمام گشت اثر بر فلک نماندشد داغ کهنه و به نمکدان نمک نماند

از چشم زرشناس بصارت وداع کردامروز امتیاز به سنگ محک نماند

برکنده ام ز پست و بلند جهان امیداز کوه لاله رفت و به دریا سمک نماند

کوتاه کرد سبزه زبان از حدیث آباز نیش خواهشی به لب جوی ارگ نماند

محراب همچو شیخ در آمد به جستجویآسایشی که بود به ملک و ملک نماند

رفتیم بهر دیدن ارباب جاه دوشدر چشم انتظاریی ما مردمک نماند

ما را ز حرص اهل طمع نفس کشته شداز دست این گروه در این شهر سگ نماند

ای سیدا شکست مرا سد آرزواکنون برای آمد یأجوج شک نماند