شمارهٔ ۲۷

۷ بیت

ز ناله منع مکن عاشق بلاکش راکسی نه بسته به افسون زبان آتش را

به گرم و سرد جهان هر که ساخت همچون شمعشکسته رونق بازار آب و آتش را

هجوم خار کند شعله را قوی چنگالشکست دیر توان داد خصم سرکش را

به باغ چهره گل را حلاوت دگر استمبر ز میکده بیرون شراب بی غش را

ز آشنایی دیوانه بس که در حذرمبرون زسینه فگندم دل مشوش را

به فکر آن بت نقاش می روم از خویشبه هر کجا شنوم خانه منقش را

به سحر ناله نماندست سیدا اثریچگونه رام کنم با خود آن پریوش را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دغدغه‌های عاشقانه و دردهای عاشقانگی می‌پردازد. گوینده از کسی می‌خواهد که عاشقش را از ناله‌کردن منع نکند، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند دام زبان آتشین عشق را فراموش کند. او به تلخی و شیرینی زندگی اشاره می‌کند و از شکستن رونق دل‌باختگی می‌گوید. در برابر موانع و خصومت‌ها، عشق و شوق جانشین می‌شود. همچنین، به زیبایی‌های عشق و نشئه‌ای که از آن به دست می‌آید، اشاره می‌کند و می‌گوید چگونه به یاد او دلش آرام نمی‌گیرد و در جست‌وجوی زیبایی‌ها است. در نهایت، او به سعی‌اش برای به دست آوردن دل آن معشوق اشاره می‌کند.