شمارهٔ ۲۶

۱۰ بیت

گاهی به چشم لطف مه من بوبین مرادر آتش فراق مسوز اینچنین مرا

نی قاصدی که با تو رساند پیام مننی همدمی که با تو کند همنشین مرا

دست از ستم بکش که جفاپیشگان شهربی رحمیت شنیده کنند آفرین مرا

تا دامن وصال تو از دست داده امچون اژدها فرو برد این آستین مرا

من میوه حلاوت شاخ نزاکتمافگنده یی به سنگ جفا بر زمین مرا

خو کرده ام به تلخی هجر تو عمرهاستور نه پر است هر طرف از انگبین مرا

هر جا تو می روی ز من آرام می رودهر سوی می برد دل اندوهگین مرا

چشمت به هر کسی نگه گرم می کندآتش فتد به داغ دل آتشین مرا

یک روز از تو گوشه چشمی ندیده امبیجایی کرده یی ز برای همین مرا

پهلو به خاک تیره نهادم چو سیداآخر برد خیال رخت بر زمین مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت از دوری و فراق محبوبش رنج می‌برد و احساس تنهایی و درد می‌کند. او از محبوب می‌خواهد که لطف کرده و به او توجه کند، زیرا در آتش فراق سوزان است. شاعر همچنین ابراز می‌دارد که هیچکس نیست که پیامش را به محبوب برساند و به همین خاطر از ستمی که در شهر بر او می‌رود گلایه می‌کند. او احساس می‌کند که به تلخی این جدایی عادت کرده اما هنوز دلش پر از شیرینی عشق است. در نهایت، شاعر با ناامیدی از غم و اندوه خود می‌گوید که همواره در نبود محبوب، دلش آزرده و ناراحت است.