شمارهٔ ۲۵۶
خدای ذات تو را از بلا نگه داردز حادثات جهانت خدا نگه دارد
گل حیات تو را روزگار تا دم حشرز دستبرد نسیم صبا نگه دارد
نهال عمر تو را همچو سرو تازه و ترخضر به چشمه آب بقا نگه دارد
کسی که تکیه به دیوار دولتت سازدبه زیر سایه بالش هما نگه دارد
مروتی که تو را با سخن شناسان استهمیشه در دل خود سیدا نگه دارد