شمارهٔ ۲۰۷
از ملامت خانه ام آرامگاه گل شودجغد در ویرانه من آید و بلبل شود
دست نومیدی پریشان خاطریهای مراجمع اگر سازد به دوش آرزو کاکل شود
گر شود روشن چراغم شاخ گل گردد پدیدور شود خاموش دودش دسته سنبل شود
میگزد لبهای دامن پای خواب آلوده راآستین سیلی زند دستی که دور از پل شود
ناخدا را سیدا از شور بحر اندیشه نیستموجهای پر خطر دریا دلان را پل شود