شمارهٔ ۲۰
به سوی کلبه ام ای آفت زمانه بیابه جانب صدف ای گوهر یگانه بیا
به انتظاریی پابوسیت چو نقش قدمنهاده ام سر خود را به آستانه بیا
چو لاله در جگرم داغ ها شده پیدافتاده بی رخ تو آتشم به خانه بیا
برای مقدمت آماده کرده ام بزمیسخن دراز مگردان و بی بهانه بیا
گشاده ام به هوای تو چون کمان آغوشبرا ز خانه چو تیر و پی نشانه بیا
به بردن دل ما زلف و خال حاجت نیستکه گفته بود که اینجا به دام و دانه بیا
مرا چو شانه دورویی و صد زبانی نیستچو زلف در بغلم بی اصول شانه بیا
چو سیدا ز چمن بس که دورم ای بلبلبه ناله ام مددی کن ز آشیانه بیا