شمارهٔ ۱۹۹

۷ بیت

ز رشکِ کلبهٔ من کعبه و بتخانه می‌سوزدتو در یک خانه آتش می‌زنی صد خانه می‌سوزد

تو می با غیر می‌نوشی و می‌گردم کبابت منتو شمع انجمن می‌گردی و پروانه می‌سوزد

به جسم و جان من ای برق بی‌پروا مروت کنتو بر کاه من آتش می‌زنی و دانه می‌سوزد

نگاه گرم در میخانهٔ من از که افتادستمی از خُم تا برآید شیشه و میخانه می‌سوزد

تو را امروز همچون موی آتش‌دیده می‌بینمکدام آشفته بر تسخیر زلفت شانه می‌سوزد

نمی‌ریزد کسی بر آتش بی‌تابی‌ام آبیبه حالم آشنا می‌گرید و بیگانه می‌سوزد

به یادِ آن گل رو سیدا شمعی که افروزمبه گلشن بلبل و در انجمن پروانه می‌سوزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس حسادت، عشق و درد درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از عشق و زیبایی معشوق می‌گوید که همچون شعله‌ای سوزان است و بر زندگی او تأثیر می‌گذارد. با هر حرکت معشوق، آتش عشق در دل او شعله‌ورتر می‌شود و او را به سوز و گداز می‌اندازد. شاعر به زندگی خود که تحت تأثیر عشق و جذابیت معشوق قرار گرفته پرداخته و حسرت و عواطف عمیقش را بیان می‌کند، همچنین به تأثیرات منفی عشق و احساس تنهایی ناشی از آن اشاره دارد. در مجموع، شعر به تضاد بین شادی و درد عشق پرداخته و نشان می‌دهد چگونه عشق می‌تواند زندگی را دستخوش تغییر کند.