شمارهٔ ۱۹۵

۷ بیت

آمد خزان و سیر چمن آرزو نمانددر باغ روزگار گل رنگ و بو نماند

در هیچ ابر آب مروت نیافتماز سبزه غیر نام به لبهای جو نماند

از بس که در جهان سر بی مغز شد بلنددر بوستان دهر به غیر از کدو نماند

چون گل لباس در بر ما پاره پاره شدچندان رفو زدیم که جای رفو نماند

شبنم ز دست برگ خزان گشت پایمالبر روی ساکنان چمن آبرو نماند

فیضی به کس ز سفره منعم نمی رسدخم شد تهی و نشاء به جام سبو نماند

ای سیدا بشوی ز ارباب جود دستآبی درین محیط برای وضو نماند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت نابسامان و زوال زیبایی‌ها در زندگی و طبیعت اشاره می‌کند. او با بیان اینکه فصل خزان آمده و دیگر اثری از گل‌ها و زیبایی‌های چمن نیست، ناامیدی و فقدان را به تصویر می‌کشد. در این دنیای پر از مشکلات، حتی سیراب شدن و مروت هم به سختی ممکن است و به جز موارد اندکی از زیبایی، چیزی باقی نمانده است. شاعر از درد و رنجی که از این زوال می‌کشد، می‌گوید و در نهایت از ارباب جود درخواست می‌کند تا کمکی کند، چرا که در این فضای ناامید، هیچ آبی برای وضو گرفتن باقی نمانده است.