شمارهٔ ۱۸۱

۱۲ بیت

ساقی بده آن می که ز دل شور برآیدمستانه تبسم ز لب حور برآید

چندان ز پی دانه خالی تو دویدماکنون نفسم چون نفس مور برآید

آه از جگرم در هوس آن لب شیرینپر آبله چون خوشه انگور برآید

از بزم تو تا دور شدم در تب و تابمآتش ز کتاب من مهجور برآید

خط رخت از سینه برون کرد دلم رادر فصل بهاران ز زمین مور برآید

شیرین دهنان نسبت خود با تو رسانندصد خوشه ز یکدانه انگور برآید

دور از قد تو سرو شود پای شکستهبی روی تو نرگس ز چمن کور برآید

مویی شود و بر لب چینی نهد انگشتهر سبزه که بر تربت فغفور برآید

هر دانه که بر خاک فشانند کریمانپروازکنان در طلب مور برآید

نوشی که هوس می کنی از سفره ظالمنیشیست که از خانه زنبور برآید

در آرزوی شمع تو فانوس خیالماز روزنه خانه من نور برآید

این آن غزل صوفی دلجوست که فرمودوقتست که کام من مخمور برآید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تصاویری زیبا، اشتیاق و آرزوی خود را برای رسیدن به عشق و مطلوبش بیان می‌کند. او از می و مستی سخن می‌گوید و به دنبال لحظاتی پرشور و سرشار از عطش عاشقانه است. این اشتیاق، همانند حسی عمیق و طبیعی به زندگی جاری است و شاعر به تنگناهای خود اشاره می‌کند که دوری از محبوبش او را به شدت می‌آزارد. علاوه بر این، او از طبیعت و زیبایی‌های آن بهره می‌برد تا جدایی و فراق را بهتر توصیف کند و نشان دهد که در نبود معشوق، تمام زیبایی‌ها نیز بی‌معنا می‌شوند. در نهایت، شاعر انتظار دارد که به زودی به وصال محبوب برسد و کام او از عشق نوشیده شود.