شمارهٔ ۱۶۹
به جستجوی تو بیرون شد از چمن گل سرخدر آرزوی تو گردید بی وطن گل سرخ
گدای کوی تو را از جبین دهد گل زردشهید تیغ تو را روید از کفن گل سرخ
به کوچه باغ دل داغدار من گذریبه پابوس تو ریزم چمن چمن گل سرخ
ندیده شوخی چشم تو را گل نرگسنبرده بویی از آن غنچه دهن گل سرخ
به سیر باغ تو تا رفته یی گریبان چاکز جوش حسن نگنجد به پیرهن گل سرخ
به گلشنی که تصور کنم جمال تو راگل سفید نماید به چشم من گل سرخ
سواد خط تو دارد بنفشه در آغوشبهار زلف تو را زیر هر شکن گل سرخ
چو گردباد دمد از مزار مجنون بیدچو لاله سر زند از خاک کوهکن گل سرخ
ز غنچه دهن نافه بوی خون آیدچریده است مگر آهوی ختن گل سرخ
ملامتی به جوانان پارسا نرسدشکفته رویی نشیند در انجمن گل سرخ
شدست ماه رخش سیدا می شفقینموده شوخی حسنش ز نسترن گل سرخ