شمارهٔ ۱۶۸

۷ بیت

بیا و باده کش ای محتسب به پای قدحکه موج باده نباشد کم از دعای قدح

بهار آمد و مرغان در آشیانه خودگشانده اند پر و بال در هوای قدح

به چشمه سار خضر پنجه اش زند سیلیکسی که ساخت کف دست آشنای قدح

مرا به داغ خود ای لاله دستگیری کنکه هست نشاء سرشار من ز لای قدح

شکست شیشه ما را مکن تو ای زاهدگرفته ایم سر خود به کف به جای قدح

چمن به مجلس خود شمع می تواند ریختز گریه های صبوحی و خنده های قدح

ز روی لاله رخان سیدا خورد چشم آبرخ شکفته بود باغ دلگشای قدح