شمارهٔ ۱۴۷

۱۰ بیت

فتنه جویی دوش تاراج دل و جان کرد و رفتخانه ام را آمد و چون سیل ویران کرد و رفت

همچو گل اوراق اجزایم به هم پیوسته بودچون دم صبح خزان آمد پریشان کرد و رفت

کلبه ام را داد بر باد فنا چون گردباددامن خود بر زد و رو در بیابان کرد و رفت

خانه ام بود از وصال او گلستان ارمخیر باد او به خاک تیره یکسان کرد و رفت

بست بر بازو کمان و گوشه ابرو نمودسینه را سوراخ ها از خار مژگان کرد و رفت

آمد و بال پر پروانه را مقراض کردشمع بزمم را چراغ زیر دامان کرد و رفت

روزگاری داغ او را داشتم در دل نهانبر سر من آمد و چون گل نمایان کرد و رفت

غنچه وار افگند در اندیشه دور و درازجوش سودایش سرم را پر ز سودا کرد و رفت

از غم او شیشه ها کردند ساغر را وداعآمد و اسباب عیشم را پریشان کرد و رفت

روز محشر دامنش خواهم گرفت ای سیدادر حق من ظلم ها آن نامسلمان کرد و رفت