شمارهٔ ۱۴۶

۷ بیت

دلبر سوداگر من عزم کابل کرد و رفتروزگارم را سیه چون زلف و کاکل کرد و رفت

چون نسیم صبح آمد بر سرم روز وداعمو به مویم را پریشان همچو سنبل کرد و رفت

از وصالش خانه من بود باغ دلگشاخیر یادش تنگ همچون غنچه گل کرد و رفت

در عنانش رفتم و گفتم که خونم را بریزبر کمر بربست شمشیر و تغافل کرد و رفت

قامت خم گشته ام را دید و رحمی هم نکردبر سر دریای آتش آمد و پل کرد و رفت

نامه سربسته ام را مهر از لب برگرفتکلک خاموش مرا منقار بلبل کرد و رفت

سیدا روز وداعش گشتم او را سد راهسر به پیش افگنده ایستاده تأمل کرد و رفت