شمارهٔ ۱۴۳

۷ بیت

شمعم و پیوسته در رگهای جانم آتش استدر دهانم موج آب و بر زبانم آتش است

ظالمان از بی کسی ویرانه ام را سوختندجغدم از بی خان و مانی آشیانم آتش است

بلبلم اما مقام دلنشینم گلخن استسبزه ام خاکستر است و بوستانم آتش است

از سر کوی بتان رخت سفر تا بسته اممحمل من گرد باد و کاروانم آتش است

ای که با من می کنی سودا به خود اندیشه کندر بساطم دود آه و بر دکانم آتش است

صحبت من بی می و بی مطرب امشب در گرفتخانه روشن می کنم تا میهمانم آتش است

نیست دلسوزی به ملک سینه من غیر داغسیدا امروز یار مهربانم آتش است