شمارهٔ ۱۴۲

۱۱ بیت

از نظر تا ابروی او رفت دینم رفته استسجده محراب از یاد جبینم رفته است

پنجه ام شد سوده تا دامانش آوردم به چنگدر سراغ دستم اکنون آستینم رفته است

بس که عالم گشته مالامال از ظلم و ستممرحمت از خاطر آن نازنینم رفته است

تیشه برق حوادث را نمی بینم اثرتند خوئی ها ز آه آتشینم رفته است

بس که نبود دانه یی در خرمن اهل کرمناخن کوشش ز دست خوشه چینم رفته است

گوشه گیران را طمع از بس که دارد بی قراراستقامت از دل خلوت نشینم رفته است

نکته فهمان تا زبان و گوش خود بر بسته اندخاصیت از خامه سحرآفرینم رفته است

تا به فکر نامه اعمال خود افتاده امخورد و خواب از خاطر اندوهگینم رفته است

هیچ کس را بس که از روز قیامت یاد نیستمی توانم گفت سستی در یقینم رفته است

یک سر موئیست در نازک خیالان امتیازقوت از اندیشه باریک بینم رفته است

سیدا در دل مرا امروز نقش قلب نیستروزگاری شد که این نام از نگینم رفته است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درددل می‌کند و از درد و رنجی که از جدایی محبوب و سختی‌های زندگی متحمل شده، صحبت می‌کند. او ذکر می‌کند که عشق محبوبش دین و ایمانش را از او گرفته و تمام آرامش و آسایش را از دست داده است. به دلیل ظلم و ستم‌های موجود در دنیا، محبت و یاد آن نازنین نیز از دلش رفته و به تنهایی و بی‌کسی دچار شده است. شاعر به احساساتی چون ناامیدی، اندوه، و فقدان اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی تدبیر و دانش او نیز تحت تأثیر این احساسات قرار گرفته و از او دور شده‌اند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که زندگی‌اش تحت تأثیر یاد قیامت و اعمالش قرار گرفته و از تنها چیزی که برایش باقی‌مانده، فقط یاد محبوب است که آن نیز کم رنگ شده است.