شمارهٔ ۱۳۹

۷ بیت

بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش استگربه گل اخگر است و خنده گل آتش است

نشکند از سایه گردون کسی را تشنگیمی نماید آب اما زیر این پل آتش است

برق در دنبال دارد آه من ای باغبانسنبلستان مرا در بیخ سنبل آتش است

زانوی آسایش از خلوت نشینان برده اندگوشه گیران با دامان توکل آتش است

صبر و بی تابی به کوی عشق دشت کربلاستاضطراب اینجا سرابست و تحمل آتش است

انتهایی نیست اعضای مرا در سوختنبر سرم ای شمع از سودای کاکل آتش است

سیدا تکرار سایل اهل همت را بلاستاز کریمان گوشه چشم تغافل آتش است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و بی‌تابی گوینده در فقدان معشوق می‌پردازد. او با استفاده از تصاویر طبیعت، احساسات خود را توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که بدون معشوقش، زندگی برایش پر از آتش و عذاب است. گوینده احساس تشنگی و گنگی می‌کند و باور دارد که آرزوهایش در زیر ظواهر زیبا پنهان است. او همچنین به بی‌پناهی و ناتوانی خود اشاره دارد و می‌گوید که در عشق، صبر و تحملش به زحمت می‌افتد. در نهایت، او از دیده‌نشده‌ها و غفلت‌ها شاکی است و مطمئن نیست که این عذاب به کجا خواهد انجامید.