شمارهٔ ۱۲۹ - قطعه از غزل
خسرو گیتی ستان سبحانقلی خان شاه عصرخاک پای او جواهر سرمه چشم تر است
کوکب طالع شد از ذات شریفش نامداربر زمینش آفتاب افتاده چون خشت زر است
کوکب است این یا طلوع شمس یا بدر منیریا سپهر پر کواکب یا فروزان اختر است
قرص خورشید است یا مه پاره یی برج شرفربع مسکون است یا آئینه اسکندر است
خاتم جمشید یا مهر سلیمان است اینیا نگین شاه با عدل رعیتپرور است