شمارهٔ ۱۱۶

۷ بیت

همره اغیار آن گل سر به صحرا کرد و رفتآتش داغ مرا چون لاله بالا کرد و رفت

مدتی چون سرو بودم پای بست یک زمینتند بادی آمد از یکسوی بیجا کرد و رفت

می کشد سوی زمین هند بخت تیره امخاکمالم بس که چون نقش کف پا کرد و رفت

در غم او برق بر من گوشه چشمی نمودآتشی در خرمن گلهای رعنا کرد و رفت

در غم او منزلی باشد خراب از سیل اشکخانه ما را حباب روی دریا کرد و رفت

سعی خوبان گر نباشد بیشتر از عاشقانیوسف از کنعان چرا قصد زلیخا کرد و رفت

سیدا آخر شود چون خط گریبان گیر اواین جفاهایی که آن گل در حق ما کرد و رفت