شمارهٔ ۱۰۶

۷ بیت

در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ماریخت از بیضه برون ناشده بال و پر ما

شمع از تربت پروانه زیارتگاه استجنگ دارند بتان بر سر خاکستر ما

بر زمین دوخته چشمیم ز کوتاهی دستعمرها شد که فتادست کلاه از سر ما

دهن ساقی ما پر ز دعای قدح استشیشه از دور زند بوسه لب ساغر ما

اثر سوختگان تا به قیامت باقیستمی توان شمع برافروخت ز خاکستر ما

خواب آسودگی و بالش مخمل دور استمی برد شبنم گل آرزوی بستر ما

سیدا شانه صفت پنجه او خشک شودهر که خواهد که نهد دست کرم بر سر ما