بخش ۶۷ - در بیان آنک تن روح را چون لباسی است و این دست آستین دست روحست واین پای موزهٔ پای روحست
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۴ بیت
تا بدانی که تن آمد چون لباسرو بجو لابِس، لباسی را ملیس
روح را توحید الله خوشترستغیر ظاهر دست و پای دیگرست
دست و پا در خواب بینی و ایتلافآن حقیقت دان مدانش از گزاف
آن توی که بی بدن داری بدنپس مترس از جسم و جان بیرون شدن