بخش ۱۷۶ - جمع و توفیق میان نفی و اثبات یک چیز از روی نسبت و اختلاف جهت
نفی آن یک چیز و اثباتش رواستچون جهت شد مختلف نسبت دوتاست
ما رمیت اذ رمیت از نسبتستنفی و اثباتست و هر دو مثبتست
آن تو افکندی چو بر دست تو بودتو نه افکندی که قوت حق نمود
زور آدمزاد را حدی بودمشت خاک اشکست لشکر کی شود
مشت مشت تست و افکندن ز ماستزین دو نسبت نفی و اثباتش رواست
یعرفون الانبیا اضدادهممثل ما لا یشتبه اولادهم
همچو فرزندان خود دانندشانمنکران با صد دلیل و صد نشان
لیک از رشک و حسد پنهان کنندخویشتن را بر ندانم میزنند
پس چو یعرف گفت چون جای دگرگفت لایعرفهم غیری فذر
انهم تحت قبابی کامنونجز که یزدانشان نداند ز آزمون
هم بنسبت گیر این مفتوح راکه بدانی و ندانی نوح را