شمارهٔ ۷۸
روی تو که اختر زمین استرشگ مه آسمان نشین است
قدت که بلای راستان استکاهندهٔ سرو راستین است
اندام تو زیر پیرهن نیزسوزندهٔ برگ یاسمین است
چشم سیهت به تیغ مژگانگردنزن آهوان چین است
خال تو که هست نقطهٔ کفرانگشت نمای اهل دین است
دشنام تو زان لبان شیرینزهریست که غرق انگبین است
آن غمزه که گرم چشمبندی استبازی ده عقل دوربین است
خاک در بنده کمینتتاج سر بنده کمین است
در دیدهٔ محتشم خیالتنقشی است که در ته نگین است