شمارهٔ ۵۰۵
ز دیده در دلم ای سرو دل ربا بنشیننشیمنی است ز مردم تهی بیا بنشین
تو شاه حسنی و خلوت سرای توست دلمهزار سال به دولت درین سرا بنشین
دو منزلند دل و دیده هر دو خانهٔ توچه حاجتست که من گویمت کجا بنشین
تو ماه مجلس ما شو به صد طرب گو شمعبه گوشهای رو و زاری کنان ز ما بنشین
خوشست صحبت شاه و گدا به خلوت انستو شاه محترمی با من گدا بنشین