شمارهٔ ۴۸۶
به زیر لب سخنگویان گذشت آن دلربا از منگره گردیده حرفی در دل او گوئیا از من
زبانش خامش از شرم ولبش در جنبش از خوبینمیدانم چه در دل دارد آن کان حیا از من
جبین پرچین و دل پرکین سبک کام و گران تمکینز پیشم رفت تا در خاطرش باشد چها از من
مرا هم راز چون با غیر دید و لب گزید آن بتندانستم که پاس راز او میداشت یا از من
چنان بیاعتبارم پیش او کز بهر خونریزمکشد تیغ جفا گر بشنود نام وفا از من
چو هم رازم به کس بیندشود دهشت بر او غالبدلش از راز داران نیست ایمن غالبا از من
به دریا قوت را چون کرد پنهان این کمان ببردمکه میترسد ز رازش حرفی افتد برملا از من
نهانی مینمایندم بهم خاصان او گویابه آن بیگانه خو هم گفته حرف آشنا از من
دهد غماز را دشنام پیش محتشم یعنیتو هم باید دگر حرفی نگوئی هیچ جا از من