شمارهٔ ۴۴۷
تو به زور حسن ایمن مشو از سپاه آهمکه من ضعیف پیکر ملک قوی سپاهم
شه چار رکن عشقم که به چار سوی غیرتز سیه گلیم محنت زدهاند بارگاهم
نه هوای سربلندی نه خیال ارجمندینه سراسری و خرگه نه غم سر و کلاهم
ز هجوم وحشیانم شده متفق سپاهیکه ز خسروی چو مجنون به ستیزه باج خواهم
ز جنون فزود هردم چو بلای ناگهانیدر و دشت در حصارم دد و دام در پناهم
زده سر ز باغ رویت چه گیاه خوش نسیمیکه گل جنون شکفته ز نسیم آن گیاهم
ز تو محتشم چه پنهان که دگر به قصد ایمانز بتان نامسلمان صنمی زده است راهم