شمارهٔ ۴۲۴
به بزم او حریفان را ز مستی دست و پا بوسمبه این تقریب شاید دست آن کان حیا بوسم
دهم در خیل مستان تن به بدمستی که هر ساعتروم خواهی نخواهی دست آن شوخ بلا بوسم
چو جنگ آغازد آن بدخو نیاید بر زمین پایمازین شادی که دستش در دم صلح و صفا بوسم
خوش آن مستی که او خنجر کشد من چون گنهکارانگهش قربان شوم از عجز و گاهی دست و پا بوسم
زمین بوس درون را، گر نیم لایق اجازت دهکه از بیرون دردیوار آن دولت سرا بوسم
دهندم تا ز ماوای سگ کویت نشان تا کیسر بیگانه گردم خاک پای آشنا بوسم
کبوتر نامه ز آن دلبر چو آرد محتشم شایدکنم پرواز اگر چون مرغ و بالش در هوا بوسم