شمارهٔ ۳۷۹
ای قدت همچو نیشکر نازکتنت از پای تا به سر نازک
همچو عضو تو سرو قد زیباهمه جای تو سیم بر، نازک
از زمین ارم به آب حیاتندهد چون قدت شجر نازک
بی خبر زد کرشمهات رگ جانبودش از بس که نیشتر نازک
هست از روی نازک اندامانکف پای تو بیشتر نازک
بسته خوش طاقهای ابرویتدست قدرت به یکدگر نازک
جان مجنون گداختی لیلیگر بدی خویش آن قدر نازک
دارد آزار بس که افتادهکوه سیمش گران کمر نازک
محتشم نیست در بنی آدمخوی چون خوی آن پسر نازک