شمارهٔ ۲۶۶
سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آیدبلی حال دگر دارد سخن کز روی درد آید
چنان خو کرده با دردش دل اندوهگین منکه روزی صد ره از راحت گریزد سوی درد آید
نجات از درد جستن عین بی دردیست میدانمکزو هر ساعتی درد دگر بر روی درد آید
ره غمخانهٔ من پرسد از اهل نیاز اولز ملک عافیت هرکس به جستجوی درد آید
مبادا غیر زانوی وصالش عاقبت بالینسری کز هجر یاری بر سرزانوی درد آید
به قدر سوز بخشد سوز بی دردان دوران رابه دل هر ناوکی کز قوت بازوی درد آید
چنان افسرده است ای دل ملال آباد بی دردیکه روزی محتشم صدره بسیر کوی درد آید