شمارهٔ ۱۲۴
بعد چندین انتظار آن مه به خاک ما گذشتگرچه درد انتظار از حد گذشت اما گذشت
روز شب گردد ز تاریکی اگر بیند به خوابآن چه بیخورشید روی او ز غم بر ما گذشت
از رهی آزاده سروی خاست کز رفتار اوبانگ واشوقا گذشت از آسمان هر جا گذشت
نسبت خاصی از او خاطر نشینم شد که دوشبا تواضعهای عام از من به استغنا گذشت
لحظهای زین پیش چون شمعم سراپا در گرفتحرفم آن آتش زبان را بر زبان گویا گذشت
ای زناوکهای پیشین جان و دل مجنون توتیر دیگر در کمان لطف نه آنها گذشت
پر تزلزل شد زمین یارب قیامت رخ نمودیا زخاک محتشم آن سرکش رعنا گذشت