شمارهٔ ۱۰۶
رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیستما زدوریم مگس ران مگس خوان تو کیست
من ز سودای تو دیوانهٔ صحرا گردمبندی سلسلهٔ زلف پریشان تو کیست
نغمهٔ سنج تیرت منم از یک سر تیرسینه آماج کن ناوک پران تو کیست
من خود از زخم غمت میشکفانم گل داغبه سر شک آبده خنجر مژگان تو کیست
دامن آلاست ز اشک من مجنون درو دشتاشک پالای خود از گوشهٔ دامان تو کیست
محتشم را نده بزمت شده از نادانیهمدم انجمن آرای سخندان تو کیست