شمارهٔ ۹۴
هر سو نگریدیم کسی چون تو ندیدیماکنون نگرانیم که هر سو نگریدیم
شوریده سر اندر طلب سرو رسایتهر چند دویدیم به جائی نرسیدیم
افسوس صد افسوس که اندر قدم دوستجانی نفشاندیم و چه بسمل نطپیدیم
عمریست که از آتش شوق تو کبابیموز شربت دیدار تو روزی نچشیدیم
دل رفت و دلآرام نیامد ببر ماجان بر لب و لعل نمکینی نمکیدیم
داغیم که از لاله رخی بهره نبردیممردیم که با سرو چمانی نچمیدم
آخر نه مگر لوح دل از غیر تو شستیمیا چون قلم از شوق تو با سر ندویدیم
راندند به چوگان ز سر کوی تو ما راچون گوی بدادیم سر و پا نکشیدیم
گر عهد مودت تو شکستی نشکستیمور رشتۀ الفت تو بریدی نبریدیم
در بند غمت بنده صفت حلقه به گوشیموز دام تو چون آهوی وحشی نرمیدیم
تشریف غمت بر دل و با درد فراقتجفتیم ولی جامۀ طاقت ندریدیم
با مفتقر این نکته مسیحا دم ما گفتما در تو بجز آه دمادم ندمیدیم