شمارهٔ ۹۵

قافیه: ویتوشوم۱۰ بیت

ترسم آنست که ترسائی روی تو شومیا که هندوی بت خال نکوی تو شوم

به هوای سر کوی تو به بندم زناریا که آشفته تر از طرۀ موی تو شوم

ترک ناموس کنم دست به ناقوس زنمبکنشت آیم و زانسوی به سوی تو شوم

یا شوم رند و انا الحق به حقیقت گویمیا هیاهو کنم و بندۀ هوی تو شوم

بیم بیماری آن نرگس بیمارم هستای خوش آنروز که قربانی کوی تو شوم

ترک من؟ ترک جفا کن، ز من آموز وفاورنه از کف بدهم خوی و بخوی تو شوم

من نه آن بلبل زارم که پس از بار فراققانع از لالۀ روی تو ببوی تو شوم

من که خمخانه و میخانه بیکباره کشمکی دگر مست صراحی و سبوی تو شوم

جویباری ز سرشک مژه دارم به کنارحاش لله که به سیر لب جوی تو شوم

مفتقر واله و سرگشتۀ کوی تو شدتا به کی در خم چوگان تو تو کوی تو شوم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و شیدایی خود به معشوق سخن می‌گوید و نگرانی‌اش از این است که به خاطر عشق او تغییر کند و به حالتی دیگر دچار شود. او از ترس اینکه به مقام‌های مختلفی همچون ترسایان یا هندوان برسد، ابراز می‌کند و می‌گوید که ممکن است به جایی برسد که حتی به اعتقادات خود خیانت کند و به سوی او بیفتد. شاعر به شدت مجذوب معشوق است و آرزو دارد که روزی قربانی عشق او شود. او از عواطفش سخن می‌گوید و می‌خواهد که از جفاها دور شود و به وفا و عشق بپردازد. همچنین، او به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوق است و با خود عهد می‌بندد که نه تنها به یاد او باشد بلکه خود را در عشق و مستی غرق کند. در نهایت، او حس می‌کند که در عشق معشوق کاملاً گم شده و از سرگشتگی و شیدایی‌اش به شدت رنج می‌برد.