شمارهٔ ۹۲

قافیه: اریم۱۰ بیت

نقطۀ خال لبت مرکز و ما پرگاریمهمه سرگشته در آن دائرۀ رخساریم

خضر سرچشمۀ نوشیم و چنان می نوشیمکه دو صد ملک سکندر بجوی نشماریم

آبرو را نفروشیم به یک جرعۀ میزانکه از ساغر ابروی تو ما سرشاریم

ما که با طرۀ زلف تو در آویخته ایمگر بگویند عجب نیست که ما طراریم

در گلستان حقائق که خرد خاموش استبلبل نغمه گر و طوطی خوش گفتاریم

به هوای گل رخسار تو زاریم و نزارمرغ زاریم و ز گلزار جهان بیزاریم

گرچه زان غمزۀ مستانه خرابیم ولیلاله سیان داغ و چه نرگس همه شب بیداریم

واعظا پند مده دام منه در ره ماما که در پند تو جز بند نمی پنداریم

ای ملامت گر از اسرار قدر بیخبریکه دچار غم عشقیم ولی ناچاریم

حذر از آه دل مفتقر غمزده کنزانکه در طور غمش نخلۀ آتشباریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی به عشق و وابستگی عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر در آن به توصیف احساسات خود، گرایش‌ها و آسیب‌پذیری‌های ناشی از عشق می‌پردازد. او معشوق را به عنوان مرکز دایره‌ای از عشق و جذابیت معرفی می‌کند و بیان می‌کند که در این دایره، همه معشوق را می‌پرستند و از لذت‌های عشق سیراب می‌شوند. همچنین، شاعر از قید و بندهایی که جامعه و واعظان بر سر عشق می‌گذارند گلایه می‌کند و تأکید می‌کند که عشق او فراتر از نصیحت‌ها و ملامت‌هاست و در عین حال از غم و دردهای ناشی از آن نیز نمی‌تواند فرار کند. او می‌گوید که اگرچه گرفتار عشق است، اما این عشق به او زندگی و شور می‌بخشد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که نباید به درد و رنج دلدادگان بی‌توجهی کرد، چرا که در عمق این رنج‌ها آتش عشق نهفته است.