شمارهٔ ۸۸
آتش قهر تو بر باد دهد گر خاکمآب لطف تو نماید ز کدورت پاکم
غم عشق تو برد گر ز تنم تاب و توانشادی شوق تو صد باره کند چالاکم
دیده از دیدن روی تو بدوزم هیهاتگرچه آن خنجر مژگان بکند صد چاکم
قاب قوسین دو ابروی تو تا منظر ما استچون زمین پست نماید فلک الافلاکم
بخت اگر یار شود تا که تو یارم باشیاز کم و بیش رقیبان تو نبود باکم
دست ادراک من از دامن تو کوتاه استور دهد دست مرا بندۀ آن ادراکم
مفتقر گر غم دل با تو نگوید چه کندکیست آن کس که بپرسد ز دل غمناکم