شمارهٔ ۸۴

قافیه: یشتر۷ بیت

تا به کی ای نوش جان می‌زنیم نیشترزخم از این بیشتر یا دل از این ریش‌تر

ز آه من اندیشه کن بیخ جفا تیشه کنمهر و وفا پیشه کن بیشتر از پیشتر

در نظر اهل دل سادگی آزادگی استجز متصنع مدان از همه بدکیش‌تر

عاقبت‌اندیشی از عاشق صادق مجوینیست کس از خودپرست عاقبت‌اندیش‌تر

دشمن جان شد مرا مدعی دوستیوز همه بیگانه‌تر هرکه بُدی خویش‌تر

ای به نصاب جمال یافته حدّ کمالنیست مرا آرزو جز نظری بیشتر

خرمن حسن ترا موقع احسان بودمفلسم و مفتقر از همه درویش‌تر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل در رابطه‌های عشق و وفا می‌پردازد و از درد و رنج ناشی از این روابط می‌گوید. او از طرفی از افرادی که به ظاهر می‌خواهند خوب باشند، اما حقیقتاً بد هستند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که عاقبت‌اندیشی و خودپرستی در عشق واقعی جایی ندارد. شاعر عشق را به سادگی و آزادگی مرتبط می‌داند و می‌گوید که بهتر است در عشق بی‌ریا و صادق بود. در نهایت، او از احساس فقر و نیاز خود نسبت به معشوق می‌گوید و تنها آرزویش یک نگاه از طرف اوست.